Lord Devlin – sędzia w sprawie Adamsa, opisał Manningham-Bullera tak: „On mogłby być bardzo nieuprzejmy, ale bez podnoszenia głosu. Ale jego sprzeczność była taka wszechobceną, jego trwałość – nieskończoną, przeszkody, które używał – wszechogarniające, a cele wydawały się bezznaczące, że prędzej czy później będzieś chciał dowiedzieć się, czy to wszystko miało sens, a wtedy będzieś skończony”.
Manningham-Buller stał się inspiracją dla postaci Kenneth Widmerpool w “ A Dance to the Music of Time” Anthony’ego Powella.
Lady Chatterley’s Lover W 1928 roku, książka D.H. Lawrence’a pt. Lady Chatterley’s Lover była zabroniona, jednak została ponownie opublikowana w 1960 roku przez Penguin Books. W związku z tym została podjęta decyzja o oskarżeniu wydawnictwa na mocy rozporządzenia w sprawie kwalifikowania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na prawidłowe fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój osób. Dziennikarz Bernard Levin skrytykował decyzję, stwierdzając, iż prokuratorowi będzie trudno udowodnić fakt, że Lady Chatterley’s Lover nie przemawia w interesie publicznym, wręcz odwrotnie- deprawuje i korumpuje swoich czytelników. Kiedy Manningham-Buller zobaczył te słowa w The Spectator wysłał depeszę prawnikowi Jocelyn Simon, w której zasugerował poważnie zastanowić się nad publikacją w The Spectator.