W 1977 roku Horst Störmer wyjechał na staż podoktorski do Bell Labs. Rok później został tam zatrudniony na stałe i wkrótce rozpoczął, wraz z Daniel Tsui, pracę nad kwantowym efektem Halla, odkrytym w 1980 roku przez Klausa von Klitzinga. W 1983 roku został kierownikiem Działu Elektronicznych i Optycznych Właściwości Ciał Stałych, a w 1991 roku dyrektorem Laboratorium Badań Fizycznych. W Bell Labs pracował na pełnym etacie do 1997 roku, kiedy został profesorem fizyki i fizyki stosowanej na Columbia University. W 2011 roku przeszedł na emeryturę.
Praca naukowa W 1982 roku Horst Störmer i Daniel Tsiu, poszerzyli badania Klausa von Klitzinga nad kwantowym efektem Halla, obserwując go w półprzewodnikach w niskiej temperaturze, bliskiej zera bezwzględnego. Stwierdzili, że w tych warunkach efekt Halla przyrasta o wartości ułamkowe, co wskazywało na przepływ ułamków elektronów. Wyjaśnienie tego zjawiska zaproponował Robert B. Laughlin, który założył, że w warunkach wysokiego pola magnetycznego generowanego podczas eksperymentu, elektrony przechodzą w () złożony z kwazicząstek o ułamkowych ładunkach elektrycznych.