W momencie jego realizacji popularne amerykańskie wokalistki – Nelly Furtado, Beyoncé czy Janet Jackson – wolały tworzyć muzykę w towarzystwie tak wziętych producentów, jak Timbaland lub duet The Neptunes. W wywiadzie dla magazynu Blender Aguilera uzasadniła swój wybór: „Podjęłam świadomą decyzję; chciałam stworzyć płytę, która nie będzie brzmiała, jak inne. Po pewnym czasie, kiedy wielcy producenci płyną z prądem, wszystko zaczyna brzmieć tak samo. Ci ludzie są takimi pracoholikami, że tworzą nagrania na płytach każdego. A twórczość na tym cierpi.”. christinaaguilera.com.pl. 2015-11-27. [dostęp 2015-11-27].

W etapie produkcyjnym inspiracją dla piosenkarki był rhythm and blues doby lat 90., a także wybitni artyści, jak Billie Holiday, Otis Redding, Marvin Gaye, Etta James oraz Ella Fitzgerald„For The Record: Quick News On Christina Aguilera, Jennifer Lopez, Snoop Dogg, Jessica Simpson, Bjork & More”. MTV News (MTV). [dostęp 2010-08-14].. Z twórczością tychże wokalistka styczność miała już jako dziecko, wówczas matka Aguilery zapoznawała ją z muzyką bluesową, soulem i jazzemVineyard, Jennifer (2006-06-28). „Christina Aguilera Can Die Happy – She’s Bonded With ‘Bad Girl’ Idol Etta James”. MTV News (MTV). [dostęp 2010-08-14].. Piosenkarka tymi gatunkami określiła finalny efekt swych prac oraz uznała go za „muzykę lat 20., 30.