CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, .
Historia W 1235 Władysław Odonic nadał ją archidiakonowi poznańskiemu Piotrowi w dożywocie, następnie przeszła na kapitułę poznańskąJacek Wiesiołowski, Wsie parafii głuszyńskiej w świetle Liber beneficiorum z 1510 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2009, s.84, ISSN 0137-3552. W odróżnieniu od sąsiedniego Garaszewa pozostaje w niezmienionej lokalizacjiJarmila Kaczmarek, Najdawniejsze skarby Starołęki, Głuszyny i Krzesin, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2009, s.19, ISSN 0137-3552. Znajdował się tutaj dwór regensa (rządcy) wraz z zabudowaniami gospodarczymi, jak również karczma. W 1890 wieś liczyła 27 dymów, 246 mórg, 239 katolików, 7 ewangelików. W połowie XIX wieku wieś została częściowo zasiedlona przez potomków Bambrów z Czapur i Wiórka. Zachowało się po nich kilka starych domów, m.in. dom Muthów, dom przy ul. Hrubieszowskiej 14, gospodarstwo Schneiderów z 1909 przy ul. Minikowo 7 oraz przy ul. Baranowskiej 12 (z zabytkową figurą maryjną), czy dom w formie dworku przy ul. Ożarowskiej 40. Przy ul. Hrubieszowskiej 14 stoi ponadto kapliczka św.