W 1975 roku przeszedł na emeryturę. Przeniósł się do górskiej miejscowości Păltiniş niedaleko Sinia, gdzie mieszkał aż do śmierci. To właśnie tutaj powstała najbardziej oryginalna szkoła filozoficzna do której pielgrzymowali młodzi intelektualiści w poszukiwaniu duchowego rozwoju. To właśnie stąd, poprzez swoje dzieła, Noica udowadniał, że „kultura” jest istotą każdego narodu, jest jego przeznaczeniem. Tutaj też powstały najważniejsze dzieła Noiki: Șase maladii ale spiritului contemporan (Sześć chorób ducha współczesnego) (1978), Povestiri despre om (Opowieści o człowieku) (1980), Tratatul de ontologie (Traktat ontologiczny) (1981), Scrisori despre logica lui Hermes (Listy o logice Hermesa) (1986).
thumb|150px|Grób Constantina Noiki