We współpracy z amerykańską firmą Westinghouse zorganizował jako pierwszy w Polsce produkcję aparatów rentgenowskich.
II wojnę światową spędził w Stanach Zjednoczonych, pracował w zakładach badawczych Westinghouse, a od 1942 był profesorem w Katedrze Fizyki i dyrektorem Obserwatorium Sejsmologicznego Uniwersytetu Pittsburskiego. Prowadził tam badania nad zastosowaniem fal ultradźwiękowych do pomiarów sejsmologicznych. Wiosną 1946 powrócił do Polski i został profesorem fizyki na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu. Następnie jako profesor zwyczajny objął Katedrę Fizyki na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej.
W 1918 brał udział w Zjeździe połączeniowym Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy i Polskiej Partii Socjalistycznej – Lewicy, na którym powstała Komunistyczna Partia Polski. Od 1946 należał do Stronnictwa Ludowego, był członkiem prezydium Naczelnego Komitetu i prezesem zarządu wojewódzkiego we Wrocławiu, po powstaniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego wszedł w skład jego Naczelnego Komitetu Wykonawczego i Rady Naczelnej. 19 stycznia 1947 został wybrany na posła na Sejm Ustawodawczy Rzeczypospolitej Polskiej z państwowej listy nr 3 pod nazwą Blok Stronnictw Demokratycznych i Związków ZawodowychM.P. z 1946 r. nr 143, poz. 263 Państwowe listy kandydatów na posłów do Sejmu Ustawodawczego..