Jean Pierre Moulin ps. „Max”, „Rex”, „Régis”, „Joseph Jean Mercier”, „Jacques Martel”, „Romanin”, „Joseph Marchand”, „Richelieu”, „Alix” (ur. 20 czerwca 1899 w Béziers, zm. 8 lipca 1943) – francuski prawnik, urzędnik służby cywilnej, działacz lewicowy, rysownik, podoficer rezerwy. Współautor zjednoczenia francuskiego ruchu oporu, delegat Komitetu Wolnej Francji na okupowany kraj, najważniejszy z bojowników Ruchu Oporu aresztowanych przez hitlerowców. Pośmiertnie awansowany do rangi generalskiej. thumb|200px|Clayes-sous-Bois, pomnik przed budynkiem poczty, na Placu Republiki
Życiorys Młodość i praca w administracji państwowej Urodził się w Béziers w południowo-zachodniej Francji, w rodzinie lewicowego polityka oraz nauczyciela historii i geografii Antoine-Émile'a MoulinZamponi, Bouveret et Allary 1999, p. 11.. W czasach uczniowskich sprzedawał do gazet rysunki, drzeworyty, akwarele i karykatury własnego autorstwa.
W 1917 rozpoczął studia prawnicze. 17 kwietnia 1918 został zmobilizowany do 2 Pułku Inżynieryjnego. Po ukończonym we wrześniu szkoleniu wysłany na front, gdzie zastało go zawieszenie broni. Do demobilizacji w listopadzie 1919 służył jako telefonista w 7 i 9 Pułku InżynieryjnymRobert Taussat, Jean Moulin : la constance et l'honneur de la République, Fil d'Ariane, 2001, p.