Po powrocie do okupowanego kraju powołał on (CNR), w której skład weszli przedstawiciele Francuskiej Partii Komunistycznej (leninizm, stalinizm), Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej (socjalizm), Partii Republikańskiej, Radykalnej i Radykalno-Socjalistycznej (progresywizm), Sojuszu Demokratycznego (centryzm), (chadecja), (konserwatyzm), Powszechnej Konfederacji Pracy, Chrześcijańskiej Konfederacji Francuskich Pracowników oraz najważniejszych ruchów oporu, m.in. MUR, Frontu Narodowego (radykalna lewica), (lewica) i (prawica). CNR uznała gen. de Gaulle’a za prawowitego szefa francuskiego rządu zaś gen. armii Henriego Girauda za dowódcę wszystkich wojsk francuskich, czego skutkiem było nawiązanie kontaktu z (wierni gen. Giraud żołnierze byłej Armii Rozejmowej), prowadzono także rozmowy z Wolnymi Strzelcami i Partyzantami podlegającymi FN i PCF.
Aresztowanie, tortury i śmierć thumb|Cenotaf Jeana Moulina w paryskim Panteonie Na początku 1943 doszło do serii aresztowań współpracowników Moulina: w Lyonie zostaje aresztowany komendant regionu R1 AS kpt. Claudius Billon, zaś w Paryżu mjr Henri Manhès i komendant główny AS gen. DelestraintZamponi, Bouveret et Allary 1999, p.