Swojego mieszkania użyczała do organizowania spotkań rewolucyjnej i postępowej młodzieży warszawskiej. Od 1884 była już członkiem Socjalno-Rewolucyjnej Partii „Proletariat”, którą po aresztowaniu Waryńskiego kierował Stanisław Kunicki. Po kolejnej fali aresztowań w lipcu 1884 Bohuszewiczówna została przewodniczącą Komitetu Centralnego partii i pełniła tę funkcję do września 1885.
Zainicjowała założenie spółdzielczej szwalni, a 7 marca 1885 zorganizowała na placu Zamkowym manifestację bezrobotnych.
Za swoją działalność została 29 września 1885 aresztowana i uwięziona w Cytadeli Warszawskiej, osadzono ją w celi z Julią Razumiejczyk i Rozalią Felsenhardt. Odmówiła składania wszelkich zeznań. Rozporządzeniem carskim z 12 maja 1887 została skazana na wysłanie na przeciąg pięciu lat pod jawny nadzór policji do Syberii Wschodniej, a po upływie tej kary miał jej zostać wzbroniony pobyt w granicach Królestwa Kongresowego. Zmarła w Krasnojarsku w 1887, podczas drogi na Syberię. Jej symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 192-5-21).