Epoka hellenistyczna kolejny silny impuls sprzyjający tworzeniu emporiów zawdzięcza rozwiniętej gospodarce ptolemejskiego Egiptu. Aktywność jego królów wynikała z faktu, że w istocie każdy władca z hellenistycznych dynastii był zarazem wielkim kupcem. Do handlu z południem (głównie kością słoniową i żywymi słoniami) Ptolemeusze założyli nad Morzem Czerwonym Myos Hormos (Port Muszli) w Koseir, Berenike Trogodycką i Ptolemais Łowów koło Suakin; w Etiopii powstały emporia Złota Berenike i Koloe, a południowa Arsinoe koło cieśniny Bab al-Mandab. Dzięki tym placówkom nawiązany został ostatecznie morski handel z Indiami, a niektóre z osad będących ufortyfikowanymi stacjami handlowymi przekształciły się w miasta.
W czasach rzymskich określenie to spotykane jest m.in. u Plautusa (Amfitrion 1012) i Liwiusza (Ab Urbe condita XXI, 57). Wiadomo, że emporium istniało np. w Pompejach, gdzie sprzyjały temu warunki geograficzne; według Strabona (Geographia V 4, 8) był to ośrodek handlowy służący za rynek zbytu dla trzech miast śródlądowych (Noli, Nucerii i Acerry) oraz potwierdzający znaczenie rzeki Sarnus w wywozie i przywozie.