Armia Antiocha była zbiorowiskiem wojowników z całego imperium Seleucydów. Jej centrum stanowiło 16 tysięcy żołnierzy uzbrojonej w sarisy falangi, ustawionej w 16 wielkich czworoboków. W odstępach pomiędzy nimi umieszczono po 2 słonie z osłoną złożoną z lekkozbrojnych. Po obu stronach falangistów rozmieszczono po 1,5 tysiąca Galatów z Galacji. Na lewo i prawo od nich znajdowała się ciężka jazda – katafrakci. Dalej na lewym skrzydle stała piechota orientalna, na prawym Srebrne Tarcze i konni Dahowie. Na skraju lewego skrzydła rozmieszczono kilkadziesiąt rydwanów bojowych.
Bitwa zakończyła się całkowitym zwycięstwem Rzymian i masakrą wojsk Antiocha. Na polu bitwy padło około 40 tysięcy piechurów, 3 tysiące kawalerzystów i 20 słoni bojowych syryjskiego króla. Ponadto Rzymianie zdobyli 6 słoni. Straty zwycięzców ograniczyły się podobno do zaledwie 300 Rzymian i 25 żołnierzy z oddziałów sojuszniczych.
Główną przyczyną klęski Antiocha były popełnione przez niego błędy taktyczne, użycie przestarzałej broni – rydwanów, złe ustawienie słoni i oddalenie się z kawalerią od sił głównych.