Książę Niezłomny. Z Calderona de la Barca. Tragedia we trzech aktach – swobodny przekład dramatu El principe Constante Pedro Calderóna dokonany przez Juliusza Słowackiego w grudniu 1843 roku. Wydany w 1844 w Paryżu.
Okoliczności powstania przekładu Powstanie przekładu, za Józefem Reitzenheimem, wiązano z oddziaływaniem na poetę Koła Sprawy Bożej. Obecnie pogląd ten został zarzucony. Zainteresowanie Calderonem wśród towiańczyków przyszło później. Wydaje się, że tłumaczenie było nie tyle wyrazem pokory narzuconej przez Towiańskiego, co reakcją na Wykład XVI Mickiewicza, wygłoszony w Collège de France 4 kwietnia 1843 roku, w którym ten głosił potrzebę stworzenia narodowego dramatu słowiańskiego, nie wspominając przy okazji przedstawienia dotychczasowego jego dorobku o żadnej ze sztuk Słowackiego. Najwyraźniej sprowokowany Słowacki napisał bardzo szybko i w wielkim natchnieniu pod koniec 1843 roku trzy dramaty: Księdza Marka, Sen srebrny Salomei i Księcia Niezłomnego.