Podczas pobytu za granicą Tadeusz Jarecki włączał się w prace polonijnych środowisk twórczych; w 1929 został wybrany sekretarzem generalnym towarzystwa popierania stosunków kulturalnych z Polską (Committee to Forster Friendly Relations between the Arts of Poland and America). W czasie II wojny światowej pełnił różne funkcje w polskim rządzie na emigracji w Londynie; w 1940 był naczelnikiem wydziału Ministerstwa Informacji; w latach 1940–1943 zorganizował i prowadził stowarzyszenie The Polish Musicians of London, w 1946 ostatecznie przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował m.in. na Columbia University w Nowym Jorku. W okresie międzywojennym stale współpracował z „Muzyką”, przesyłając korespondencje m.in. z Nowego Jorku, drukowane w dziale „Z oper i sal koncertowych”; w latach 1936–1945 publikował artykuły w anglojęzycznym czasopiśmie „The Chesterian”.
Jego twórczość nawiązywała do neoromantyzmu i obejmowała utwory symfoniczne i kameralne (symfonie, poematy symfoniczne, koncerty, suity, poematy, pieśni chóralne i solowe i in.).