Kościół pw. Świętego Jacka w Bytomiu (niem. St. Hiazynthkirche) – kościół rzymskokatolicki wzniesiony w latach 1908–1911 w Bytomiu-Rozbarku, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego.
Historia W miejscu dzisiejszego krzyża przykościelnego stał pierwszy kościółek św. Jacka. Został wybudowany w 1875 roku po wielkim pożarze wsi Rozbark. Jego małe gabaryty przesądziły o tym, że trzydzieści lat później została wzniesiona obecna świątynia. Stary kościółek został rozebrany około 1911 roku. Do drugiej wojny światowej zachowały się jednak wszystkie ołtarze przeniesione ze starej kaplicy do krypty św. Józefa pod nawą, lecz nie przetrwały do dziś. Jedyną pamiątką po starym kościółku jest dzwon św. Barbary, który nadal zwołuje mieszkańców dzielnicy Rozbark na msze.
Obecny kościół został wybudowany w latach w stylu neoromańskim na wzgórzuW literaturze bardzo często pojawia się błędna informacja o wybudowaniu kościoła na tzw. Sroczym Wzgórzu. W rzeczywistości kościół stanął na wzgórzu św. Jacka, u stóp którego biło ongiś źródło rodzące – według legendy – paciorki z Jackowego różańca. Srocze Wzgórze znajdowało się gdzie indziej, dziś jest tam bytomskie wysypisko śmieci. tuż obok nieistniejącej już kaplicy św. Jacka z 1875 roku. Architektem był mieszkaniec Katowic, Max Giemsa.