Okręty podwodne typu K (serii XIV, projektu 41) – seria radzieckich dużych okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej. Potocznie typ ten nazywano Katiusza (od rozwinięcia skrótu).
Historia konstrukcji W 1926 roku kierownictwo ZSRR podjęło decyzję o rozbudowie floty wojennej, w ramach tego programu zdecydowano również o rozbudowie floty okrętów podwodnych. Jednym z założeń tego programu była budowa dużych okrętów podwodnych, zdolnych do operowania na oceanach i silnie uzbrojonych, mogących walczyć przy użyciu uzbrojenia artyleryjskiego z lekkimi jednostkami eskortowymi. W ZSRR określano takie okręty „krążownikami podwodnymi” (kriejserskie łodki). Pierwszy projekt dużych okrętów podwodnych – typ P (Prawda, seria IV) okazał się jednak nieudany.
Prace projektowe nad nowym typem dużego okrętu podwodnego rozpoczęto w 1934 roku w sekcji podwodnego pływania Instytutu Naukowo-Badawczego Uzbrojenia i Budownictwa Okrętowego (NIWK), pod kierownictwem Michaiła Aleksiejewicza Rudnickiego. Powstał wtedy projekt okrętu oznaczonego jako KE-9 (skrót od nazwy ros. кресйерской ескадренной – „krążowniczy eskadrowy”;