Opis Okręt miał dwa kadłuby: zewnętrzny lekki i wewnętrzny, naciskotrwały. Kadłub wewnętrzny był wykonany ze stali o grubości 18 – 22 mm, nitowany, podzielony na siedem przedziałów wodoszczelnych. Kadłub zewnętrzny (lekki) był spawany w celu zmniejszenia oporu. W związku z założeniem, że okręty tego typu mają pływać po oceanie i większość czasu spędzać na powierzchni wody, zapewniono im dużą dzielność morską, co uzyskano przez duże rozmiary i dużą rezerwę wyporności (szacowaną na około 40%). W okręcie tym podniesiono również dziób, co poprawiło własności morskie, zwłaszcza na wzburzonym morzu. Do napędu okrętu zastosowano dwa silniki spalinowe typu 9DKR do pływania na powierzchni, silnik pomocniczy typu 38K-8 służący do ładowania akumulatorów i pływania po powierzchni z prędkością krążowniczą oraz dwa silniki elektryczne służące do pływania pod wodą, które były zasilane z dwóch baterii akumulatorowych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Radzieckie okręty podwodne typu K · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.