I Brygada przeszła do walk pozycyjnych utrzymując linię frontu na odcinku od Kujaw do Konar.
Oprócz wcześniej wymienionych dywizji rosyjskich, oddziały I Brygady walczyły również z oddziałami 75 Dywizji Piechoty gen. Michała Sztegelmana. W dywizji tej sformowanej w Twierdzy w Dęblinie służyło wielu poborowych z ziemi sandomierskiej.
W wyniku tej bitwy, jednej z najcięższych jakie stoczyła Brygada Piłsudskiego zginęło według różnych źródeł ok. 140 żołnierzy, kilkuset odniosło rany. Pięciu z nich, na czele z kapitanem Kazimierzem Piątkiem ps. Herwin, po odniesieniu ran przeniesiono do wojskowego lazaretu w Pęcławicach Górnych. Tu też zmarli. Zgodnie z ostatnią wolą wyrażoną w testamencie przez kpt. Herwina Piątka pochowano go wraz z pozostałymi oficerami w pobliskich Dąbkach.
Walki pod Konarami zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic, w okresie II RP i po 1990 „KONARY 16-22 V 1915". Dnia 8 września 1929 roku, w obecności przezydenta RP Ignacego Mościckiego, na polu bitwy dokonano odsłonięcia pomnika ku czci legionistów poległych pod Konarami (pomnik ten został po 1939 roku zniszczony)"Gazeta Lwowska" nr 207 z 10 września 1929 roku, str.