Park Narodowy Haleakalā () – park narodowy w Stanach Zjednoczonych, na wyspie Maui w stanie Hawaje. Park zajmuje 134,62 km², z czego około 100 km² to obszar przyrody nienaruszonej przez człowieka.
Historia Pierwotnie Park Narodowy Haleakalā został stworzony jako część Parku Narodowego Wulkany Hawaiʻi wraz z wulkanami Mauna Loa i Kīlauea na wyspie Hawaiʻi w 1916, jako odrębny park narodowy zaistniał w 1961. W 1980 roku oba parki zostały zakwalifikowane jako rezerwat biosfery Hawaii Islands. Nazwa Haleakalā pochodzi od hawajskiego słowa oznaczającego „dom Słońca”. Według lokalnej legendy heros Maui uwięził tu Słońce, aby wydłużyć dzień.
Charakterystycznym miejscem parku jest drzemiący wulkan Haleakalā, który ostatni raz wybuchł w 1790 roku. Park jest podzielony na dwie sekcje – region wulkanu i Kīpahulu.
Obie części parku odwiedza ponad milion turystów rocznie.
Krater Haleakalā thumb|250px|left|Krater Haleakalā Jedną z głównych części parku jest okolica krateru wulkanu Haleakalā.
Większą część tej części parku zajmuje krater Haleakalā, szeroki na 11,25 km, długi na 3,2 km i głęboki na około 800 metrów. Wnętrze krateru jest usiane przez wiele tworów wulkanicznych, np. wielkie stożki z popiołu.