sztylet lub latarnię), w oparciu o swój kształt i sposób posługiwania się nim przez aktora.
W teatrze nō nie stosuje się dużych, realistycznych rekwizytów, scenografii, obrotowych scen. Używa się natomiast tsukuri-mono (dosł. rzeczy zrobione), prostych łatwych w konstruowaniu i rozkładaniu, rekwizytów o charakterze symbolicznym. Mogą one służyć np. jako: skała, łódź, studnia, zamek, ogrodzenie. Ich konstrukcja składa się głównie z bambusowej ramy owiniętej pasami materiału.
Wybrane słownictwo Shite (仕手) – główny aktor, protagonista. W sztukach dwuczęściowych, w których aktor najpierw pojawia się jako człowiek, następnie jako duch lub demon, pierwsza rola nazywana jest mae-jite (前仕手), kolejna zaś nochi-jite (後仕手) Shite-zure (仕手連れ) – aktor towarzyszący shite Waki (脇) – aktor drugoplanowy (deuteragonista) Waki-zure (脇連れ) – aktor towarzyszący waki Ai-kyōgen (間狂言) lub kyōgen (狂言) – komediowe interludium pomiędzy aktami Nō-butai (能舞台) – scena teatru nō Hayashi (囃子) – zespół muzyczny Hayashi-kata (囃子方) – muzycy grający na czterech instrumentach, które łącznie nazywają się shibyōshi (四拍子): nōkan (能管) – flet nō, poprzeczny flet bambusowy z siedmioma otworami, długość ok.