Cztery dni wcześniej zdobył brązowy medal w gigancie, ulegając tylko Zeno Colò i Fernandowi Grosjeanowi.
W 1952 startował na igrzyskach olimpijskich w Oslo, najlepszy wynik osiągając w slalomie, który ukończył na szóstej pozycji. Ponadto w zjeździe był jedenasty, a rywalizację w gigancie zakończył na czternastej pozycji. Brał także udział w mistrzostwach świata w narciarstwie alpejskim w Åre w 1954, gdzie zajął piąte miejsce w kombinacji, tracąc do podium blisko pięć punktów. Ponadto Francuz wielokrotnie wygrywał zawody Arlberg-Kandahar: zjazd w Mürren w 1939 roku, kombinację w Mürren w 1947, zjazd i kombinację w Chamonix w 1948 oraz zjazd, slalom i kombinację w Mürren w 1950. W 1955 zakończył karierę.
Po zakończeniu kariery został trenerem. Prowadził między innymi reprezentację Francji podczas igrzysk olimpijskich w Cortina d’Ampezzo. Pracował także przy projektowaniu wyciągów narciarskich.
Jego żoną była reprezentantka Francji w narciarstwie alpejskim, Lucienne Schmith.