Jeśli nie skorzystał z tego prawa, przysługiwało mu laudemium – 2% ceny sprzedażyDzierżawa wieczysta – emfiteuza; Emfiteuza.
Emfiteuza w historii prawa Wydzierżawiano zwykle w celu zagospodarowania grunty leżące odłogiem, zwane ager vectigalis (od nazwy czynszu vectigal)Instytucje Gaiusa 3,145. Instytucja ta recypowana została z Grecji, zapewne także Egiptu i Kartaginy, gdzie występowała przed ich podbojem przez Imperium Rzymskie. W Rzymie istniała podobna rodzima instytucja zwana ius perpetuum (prawo wieczyste). Około 480 cesarz Zenon dokonał fuzji tych pojęć w jednolite ius emphyteuticariumKodeks Justyniana 4,66,1; tamże 11, 62–65; Digesta 6,3 Si ager vectigalis, id est emphyteuticarius, petatur; Instytucje Justyniana 3,24,3.
W późniejszych czasach emfiteuza stała się podstawą ukształtowania koncepcji własności podzielonej.
Emfiteuza z pewnymi zastrzeżeniami stosowana była m.in. przez Hiszpanów w czasie kolonizacji Ameryki Południowej.
Emfiteuza jako wieloletnia, dziedziczna dzierżawa gruntów rolnych, stosowana była w Prusach Wschodnich w XVI i XVII w., zwana także osadnictwem na prawie holenderskim (na prawie emfiteuzy osiedlano Holendrów na obszarze Prus).