Lorentz podjął inicjatywę zjednoczenia wszystkich łódzkich towarzystw naukowych i skoordynowania ich prac w jednym Towarzystwie Przyjaciół Nauk.

Od 1936 r. pełnił funkcję wykładowcy historii na wydziale humanistycznym łódzkiego oddziału Wolnej Wszechnicy Polskiej, protoplasty Uniwersytetu Łódzkiego. Owocami lat badań historycznych dokonanych przez Zygmunta Lorentza były m.in. wydana w 1926 r. monografia Narodziny Łodzi nowoczesnej oraz cykl odczytów i artykułów prezentowanych na łamach rocznika OŁ PTH. Głównymi tematami prowadzonych przez niego badań była historia miasta Łodzi i okolic oraz analiza pracy dydaktycznej historyka.

Niedługo po wybuchu II wojny światowej, wobec opuszczenia Łodzi przez władze miejskie i państwowe, 6 września, wszedł w skład utworzonego w tym dniu Komitetu Obywatelskiego m. Łodzi, w którym przyjął funkcję sekretarzaTadeusz Bojanowski, Łódź pod okupacją niemiecką w latach II wojny światowej, 1939–1945. Łódź 1992, s. 17.. Pozostał w jego składzie do rozwiązania Komitetu przez Niemców z dniem 9 listopada 1939 r. W listopadzie 1939 r. wszedł w skład społecznego „Polskiego Komitetu Pomocy dla Zatrzymanych w Obozie w Radogoszczu”, który powstał na potrzeby dużej akcji represyjnej skierowanej przeciwko inteligencji Łodzi i województwa łódzkiego tzw. „Inteligenzaktion”.