Od 1 czerwca 1939 do 21 października 1941 był zastępcą Pierwszego Lorda Morskiego (First Sea Lord), admirała Dudleya Pounda. W tym okresie zyskał zaufanie Winstona Churchilla, który w lutym 1940 mianował go wiceadmirałem (Vice-Admiral). W czerwcu 1941 w zdecydowany sposób skrytykował działania wywiadu brytyjskiego po zatopieniu krążownika liniowego HMS „Hood” w pobliżu Cieśniny Duńskiej.
W październiku 1941 roku otrzymał stopień admirała oraz mianowany został dowódcą Floty Dalekiego Wschodu, co wzbudziło kontrowersje wśród brytyjskich wyższych oficerów, posiadał bowiem małe doświadczenie w bezpośrednim dowodzeniu siłami morskimi. 25 października, na czele Zespołu G (Force G), w skład którego wchodziły okręty liniowe HMS „Prince of Wales” i „Repulse” oraz niszczyciele HMS „Electra”, „Express”, „Encounter” i „Jupiter”, wyruszył do Singapuru, docierając tam 2 grudnia. Po przystąpieniu Japonii do wojny 8 grudnia 1941 (w tym dniu nastąpiła również inwazja na Malaje) wyruszył na czele Zespołu Z (Force Z – HMS „Prince of Wales”, „Repulse” oraz niszczyciele HMS „Electra”, „Express”, „Tenedos” i ) w poszukiwaniu inwazyjnych sił japońskich. Błędem Brytyjczyków było jednak pozbawienie ich zespołu osłony samolotów myśliwskich.