Grupa Kawalerii "Amhara" (wł. Gruppo Bande a Cavallo dell'Amhara), zwana też Grupą Kawalerii "Guillet" – ochotnicza kawaleryjska formacja zbrojna włoskiej armii złożona z mieszkańców Erytrei i Arabów podczas II wojny światowej.
W lutym 1940 r. na obszarze włoskiej Afryki Wschodniej powstała jednostka kawalerii złożona z miejscowej ludności i Arabów pochodzących z Półwyspu Arabskiego. Na jej czele stanął włoski oficer płk Amedeo Guillet, zwany "diabelskim dowódcą". Kadra oficerska i podoficerska była włoska. Formacja składała się z 8 nieregularnych oddziałów i liczyła ok. 1,7 tys. ludzi, w tym ok. 800 konnych kawalerzystów, ok. 200 wielbłądzich kawalerzystów i ok. 400 piechurów. Ponadto występował pododdział karabinów maszynowych i karabinów przeciwpancernych oraz służby. Jej zadaniem była walka z oddziałami brytyjskimi za liniami przeciwnika na obszarze wschodniej Afryki. Utrzymywano bardzo dobre stosunki z miejscową ludnością, co ułatwiło długą działalność oddziału.