Do sportu powrócił na przełomie 1967 i 1968 roku. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Grenoble, gdzie jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w slalomie. Na tych samych igrzyskach był też osiemnasty w zjeździe, a w slalomie nie awansował do finału. Ostatnie sukcesy osiągnął podczas mistrzostw świata w Val Gardena w 1970 roku, skąd przywiózł dwa medale. W slalomie wywalczył brązowy medal, plasując się za dwoma Francuzami: Jeanem-Noëlem Augertem i Patrickem Russelem. Parę dni później zdobył ponadto złoty medal w kombinacji, wyprzedzając Russela oraz Polaka Andrzeja Bachledę-Curusia.
W Pucharze Świata zadebiutował 4 stycznia 1968 roku w Bad Hindelang, zajmując czwarte miejsce w slalomie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. Dwa miesiące później, 16 marca 1968 roku w Aspen po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, wygrywając slalom. W kolejnych startach na podium znalazł się jeszcze dwukrotnie: 28 lutego 1969 roku w Squaw Valley zwyciężył w slalomie, a 16 marca 1969 roku w Mont-Sainte-Anne był trzeci w tej samej konkurencji. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1967/1968, kiedy zajął siódme miejsce w klasyfikacji generalnej.