Każda scena opatrzona jest łacińską inskrypcję z nazwą grzechu: Ira (Gniew) – scena zazdrości i kłótni: kobieta próbuje powstrzymać pijanego męża awanturującego się przed karczmą. Invidia (Zazdrość) – psy szczerzą na siebie kły ze wzrokiem utkwionym w kość; jest to nawiązanie do flamandzkiego przysłowia: Dwa psy przy jednej kości nie dojdą do zgody Avaritia (Chciwość) – skorumpowany sędzia (postać w czerwonej todze) przyjmuje łapówkę od postaci po prawej stronie. Gula (Obżarstwo) – suto zastawiony stół, wokół którego siedzą łapczywie zajadający ludzie. Acedia (Lenistwo) – zakonnica przypomina drzemiącemu przy ogniu mężczyźnie o obowiązkach religijnych, wyciągając ku niemu różaniec. Luxuria (Nieczystość) – dwie flirtujące ze sobą pary obejmują się w otwartym namiocie, przyglądając się popisom błaznów symbolizującym pustą rozrywkę; porzucone instrumenty muzyczne symbolizują poniżenie ludzkiego ciała. Superbia (Pycha) – dama przegląda się w lustrze trzymanym przez diabła; otwarta skrzynia z biżuterią na podłodze symbolizuje próżność, zaś dzbany i naczynia symbolizują pychę domostwa.