U roślin z tego rodzaju nie wykształcają się rozmnóżki. Liście (mikrofile) Wyrastają skrętolegle i nie są ułożone wzdłuż pędu w rzędach, nie są też zróżnicowane morfologicznie poza zwykle dłuższymi liśćmi (sporofilami) w obrębie kłosa zarodnionośnego. Mają kształt równowąsko-lancetowaty, na brzegu zwykle z nielicznymi ząbkami. Zarodnie Kuliste, w kątach sporofili tworzących pojedynczy kłos zarodnionośny. Okryte są nierównymi fałdami i ukryte są przez nasady sporofili, które odsłaniają je dopiero po ich dojrzeniu. Liście w obrębie kłosa (sporofile) wyrastają w 10 lub większej liczbie rzędów i są zwykle dłuższe od liści wegetatywnych (trofofili). Młode kłosy zarodnionośne słabo różnią się od pędów wegetatywnych – wyraźniej odznaczają się, gdy dojrzewają zarodniki w zarodniach. Zarodniki są prawie kuliste, z siatkowatą rzeźbą powierzchni. Gametofit Fotosyntezujący (zielony), o kształcie spłaszczonej kuli, rozwija się na powierzchni gleby.
Systematyka Pierwotnie rośliny tu zaliczane, jak wszystkie współczesne widłakowate, włączane były do jednego rodzaju – widłak Lycopodium. W 1887 został wyodrębniony podrodzaj Lycopodium subgen. Lepidotis obejmujący gatunki zaliczane do Lycopodiella sensu lato.