thumb|De profundis w modlitewniku Bardzo bogate godzinki księcia de Berry Psalm 130 (nazwa łac. De profundis) – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W tłumaczeniu łacińskiej Wulgaty zaczynał się od słów De profundis clamavi ad te Domine - od których pochodzi krótsza nazwa. Służył jako tradycyjna modlitwa Kościoła katolickiego i nazywany był także szóstym psalmem pokutnym.

Numer psalmu przyjęty został za Biblią hebrajską; Septuaginta i Wulgata nadają mu numer 129.

Gatunek literacki i okoliczności powstania Psalm 130 jest indywidualną lamentacją z elementami modlitwy kolektywnej.

Czas powstania psalmu jest niepewny, a według Stanisława Łacha dokładne określenie tego czasu jest niemożliwe. Ponieważ psalm zbliżony jest charakterem do modlitwy Ne 1,4–11, powstał on prawdopodobnie w późniejszych czasach, po okresie niewoli babilońskiej.

Treść i teologia

Psalm dzieli się na cztery strofy. Pierwsza (wiersze 1 i 2) jest lamentacją, w której psalmista wołający z głębokości, błaga Jahwe o ocalenie. Termin głębokość był różnie interpretowany – np. Augustyn z Hippony uważał, że to stan, w którym psalmista znalazł się poprzez swoje grzechy. Według Marcina Lutra głębokość oznacza zepsutą naturę ludzką.