Wyspa została odkryta przez Holendra Jacoba Roggeveena w niedzielę wielkanocną 5 kwietnia 1722 roku, co jest źródłem jej nazwy. Mieszkało na niej wówczas 2–3 tys. osób, jakkolwiek liczba ludności mogła wcześniej dochodzić do 10–15 tys. Taki spadek liczby mieszkańców został spowodowany wyczerpaniem naturalnych zasobów wyspy oraz ścięciem wszystkich drzew. Według podań ustnych w wyniku tego doszło do walk oraz kanibalizmu z powodu braku żywności. Inna koncepcja głosi, że populacja mieszkańców była stabilna, a przyczyną niedostatków żywności i wylesienia był rozwój populacji szczura polinezyjskiego. Wyniki badań z 2024 roku sugerują jednak, że do żadnego załamania populacji nigdy nie doszło i utrzymywała się ona na stabilnym poziomie ok. 3 tys. mieszkańców. Zamiast wcześniej szacowanej powierzchni ogrodów skalnych - kluczowych w tamtejszym rolnictwie, wynoszącej od 4,9 do 21,1 km², nowe analizy sugerują, że ich rzeczywista powierzchnia wynosiła w sumie zaledwie około 0,76 km².