Jak widać, filozofia ta wytycza dość łatwą drogę dla rozwoju społeczeństw, byleby nie przejmować się za bardzo ideami filozofów-moralistów (tj. Locke'a czy Berkeleya raczej niż sceptycznych Smitha i Hume'a). W pewnych aspektach Mandeville nawiązuje do idei, które głosił (a właściwie wyznał ich praktykowanie) Machiavelli. W nauce o moralności Mandeville był kontynuatorem idei Hobbesa i Locke’a.
Wady prywatne – zysk publiczny Tak jak potem Adam Smith, Mandeville był pewny, że to działania jednostek niosą z sobą dobro publiczne. Smith wierzył jednak w cnotliwość własnego interesu ("virtuous self-interest"), która powoduje powstanie niewidzialnej współpracy. Mandeville wierzył w to, że właśnie na wadach można budować dobry i skuteczny system ekonomiczny. Poprzedzał on w dużym stopniu Smithowskie laissez-faire. Zasługą Mandeville'a jest to, że w świecie zdominowanym przez filozoficzny dualizm rozumu i emocji wykazał, że drugie mogą służyć pierwszemu i że emocje nie są czymś złym jeśli się je wykorzysta dla dobra publicznego.