Większość z nich była członkami tzw. białych gwardii zwanych po fińsku Suojeluskunta. Werbunek przyniósł prawie 100 oficerów służby stałej i rezerwy, co było za dużą liczbą jak na potrzeby oddziału w sile batalionu. Niemcy zaproponowali fińskim władzom zwiększenie rekrutacji w celu sformowania pułku, ale plan ten został odrzucony.
Zarys dziejów jednostki Ostatecznie fiński batalion został utworzony w 1941 r. pod nazwą SS Freiwilligen-Battalion „Nordost”. Na jego czele stanął SS-Obersturmbannführer Hans Collani. Składał się z trzech kompanii piechoty i kompanii karabinów maszynowych. Jego stan liczebny wynosił 1200 żołnierzy, którzy podpisali kontrakt na walkę przeciwko ZSRR na okres 2 lat. Kadra oficerska i podoficerska była całkowicie fińska. Po początkowym szkoleniu w Wiedniu Finowie zostali przeniesieni w lipcu 1941 r. do Stralsundu w Niemczech, a na początku sierpnia do Gross-Born na Pomorzu. Tam przydzielono ich do 5 Dywizji SS „Wiking”, w której służyła już pewna liczba fińskich żołnierzy. W styczniu 1942 r. Batalion został przetransportowany na front wschodni i wziął udział w walkach nad rzeką Mius, a następnie na Kaukazie. W maju 1943 r., po skończeniu się kontraktu, Finów wycofano z frontu, rozwiązując w lipcu jednostkę. Ogółem jej straty wyniosły 255 zabitych, 686 rannych i 14 zaginionych.