Jej zabudowa została w dużej części zniszczona w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939.
W sierpniu 1944 roku, w czasie powstania warszawskiego, ulicę przegrodziły dwie powstańcze barykady: przy ul. Chmielnej oraz na osi ulic Ordynackiej i Wareckiej. Po upadku Powiśla 6 września 1944 roku nieparzysta strona ulicy wyznaczała linię polskiej obrony do kapitulacji powstania.
W marcu 1947 roku rozpoczęto odbudowę budynków znajdujących się przy ulicy. Wyrównano wtedy wysokość pierzei ulicy. Budynki obniżono do dwóch pięter, tj. do maksymalnej wysokości występującej w okresie Królestwa Polskiego. W styczniu 1948 na skrzyżowaniu z Al. Jerozolimskimi zainstalowano pierwszą po wojnie sygnalizację świetlną. Odbudowana ulica, z nową asfaltową nawierzchnią i chodnikami, została otwarta dla ruchu 22 lipca 1949.
Od 2 lutego do 15 czerwca 1996 roku, z okazji 400. rocznicy stołeczności Warszawy, przeprowadzono remont ulicy według projektu Krzysztofa Domaradzkiego. Zwężono wtedy jezdnie z 14 do 7 metrów, poszerzono chodniki i zakazano wjazdu samochodom prywatnym (pozostawiono taksówki i autobusy).
Przy ulicy rosną dwa drzewa, grusze samosiejki: w pobliżu wylotu ul.