thumb|240px|Rafał z Proszowic - obraz z XVII wieku z kościoła św. Jana Chrzciciela w Proszowicach Rafał z Proszowic (właśc. Stanisław Budek; ur. 1453 w Proszowicach, zm. 26 stycznia 1534 w Warcie) – polski zakonnik, bernardyn, gwardian klasztorów w: Poznaniu, Krakowie, Wilnie i Kownie, prowincjał polskiej prowincji zwany błogosławionym Kościoła katolickiego.
Życiorys Jego ojciec, Jan, był garncarzem. Stanisław Budek uczył się w miejscowej szkole parafialnej, a gdy miał 10 lat ojciec przywiózł go do Krakowa do szkoły katedralnej przy kościele Mariackim.
Od 1467 studiował na Akademii Krakowskiej, gdzie w 1472 uzyskał tytuł bakałarza nauk wyzwolonych (o. Innocenty Rusecki OFM podaje to w wątpliwość, gdyż w tym czasie Stanisławowi zmarła matka, a potem ojciec. Ponadto dziejopisarz bernardyński mnich Jan z Komorowa nigdzie o tym nie wspomina). Na studiach zetknął się z ówczesnymi prądami kulturalnymi i naukowymi, które odegrały dużą rolę w kształtowaniu się jego osobowości. W przyszłości uczyniło go to jednym z najbardziej światłych zakonników bernardyńskiej społeczności zakonnej.