mały|Świątynia Vidyashankara w Sringeri Mimansa (dewanagari मीमांसा, trl. Mīmāṃsā) – ortodoksyjny kierunek w filozofii indyjskiej, jedna z darśan. Powstał prawdopodobnie w IV wieku p.n.e. Założył go Dźajmini. Jego wyznawcy to mimansakowie.
Według mimansy Wedy są źródłem wewnętrznej wiedzy, są wieczne i nieomylne. Zajmując się wedyjskim rytuałem ofiarnym i objaśnieniami o sposobach składania ofiar wedyjskich, przedstawiciele szkoły próbowali przeprowadzić systematyczną interpretację tekstów wedyjskich i usunąć istniejące sprzeczności. Ważnym założeniem mimamsy jest wiara w zbawienie poprzez czyny (co zbliżone jest do filozofii karmajogi). Funkcjonuje pod nazwą „karmamimasa”.
Przedstawiciele szkoły i ich dzieła:
Dźajmini „Mimansasutra” „Samkarsanakanda” („Rozdział podsumowujący”) – komentarz do Mimamsasutr Śabaraswamin (IV w. n.e.) „Mimansabhaszja” („Szczegółowy komentarz do systemu mimansy”) Kumarila (VII w. n.e.) – założyciel szkoły mimansy, nurt polemiczny, teorie poznania „Slokawarttika” („Wierszowany komentarz uzupełniający”), „Tantra-varttika” („Objawienie doktryny”), „Tup-tika” („Mały komentarz”), „Brhata – tika” („Wielki komentarz”), Prabhakara Miśra (VII w. n.e.) – założyciel szkoły mimansy, nurt tradycyjny, rytualistyczny „Nibandhana”, „Laghwi” („Wiwarana”) Mandanamiśra (ok.