Jako prezydent miasta Czuliński odpowiedzialny jest za wysadzenie w powietrze zabytkowych (średniowiecznych) Młynów Świętej Klary znajdujących się pomiędzy Wyspą Słodową a Wyspą Bielarską. Jego decyzja o ich wyburzeniu, podjęta w 1975 – 30 lat po zakończeniu wojny – spotkała się z powszechną krytyką i protestami ludzi kultury, w tym m.in. Jerzego Waldorffa, architektów, urbanistów i konserwatorów zabytków, zwłaszcza że wcześniej rok ich zburzenia był w PRL ogłoszony „Rokiem Ochrony Zabytków”. Młyny, choć nie stanowiły istotnego zagrożenia, nie były w dobrym stanie technicznym oraz nie nadawały się do rekonstrukcji. Działki, na których stały młyny pozostają nadal (2007) słabo wykorzystane. Czuliński przypłacił tę decyzję utratą szans na stanowisko wojewody, do którego był przez nomenklaturę PZPR przygotowywany (Czuliński ze stanowiska prezydenta przeniesiony został z powrotem do Pafawagu, a wojewodą został Zbigniew Nadratowski).

Przypisy

Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, Wrocław 2000, , str. 129 Gazeta Wrocławska, 4.9.2007, Beata Maciejewska, „Wyspa Bielarska" Beata Maciejewska, 10.11.2008, „Wysiadłam na przystanku Wrocław"

Kategoria:Prezydenci Wrocławia Kategoria:Przewodniczący Prezydiów Miejskich Rad Narodowych Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Radni Rady Narodowej miasta Wrocławia Kategoria:Elwro Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Zmarli w 2004