Po II wojnie świątynia została przejęta przez polskich jezuitów. Remontów kościoła dokonano w 1945 i 1978 roku. W 1949 roku kościół został powiększony kosztem 2 izb mieszkalnych oraz przebudowano front prezbiterium. Zatrudniono wówczas artystę Mieczysława Różyckiego ze Lwowa oraz malarzy Idczaka i Wyrożewskiego. W latach 1962–1963 ponownie prowadzono prace adaptacyjne pod kierownictwem artysty Ostrzołka. W 1969 roku część piwnicy pod świątynią została zaadaptowana na ośrodek akademicki z kaplicą oraz salą zebrań. Kolejne prace adaptacyjne prowadzono według projektu prof. Macieja Bieniasza.
Architektura Kościół jest w zespole zabudowy zwartej, salowy, jednonawowy. Jego prezbiterium jest wydzielone w układzie wnętrz. Budynek murowany i otynkowany, wnętrze zostało nakryte stropem żelbetowym płytowo-żebrowym. Wewnątrz znajduje się jedna empora wraz z organami. Kościół został zbudowany w stylu funkcjonalizmu, wewnętrzna dekoracja po części nawiązuje do neoklasycyzmu.
Ołtarz główny z figurą Jezusa Chrystusa oraz figurami św. Ignacego Loyoli i św. Franciszka Ksawerego, w ołtarzach bocznych figury Maryi i świętego Józefa.
Galeria
Przypisy
Najświętszego Serca Pana Jezusa Bytom, kościół Bytom Bytom Bytom Kategoria:Śródmieście (Bytom) Kategoria:Obiekty w Bytomiu wpisane do gminnej ewidencji zabytków