W odróżnieniu od pancerników brytyjskich, opalanych ropą, niemieckie miały mieszane opalanie – ropą i węglem, z uwagi na brak własnych źródeł ropy i większą dostępność węgla. Mimo utrudnień w czerpaniu węgla z dalszych zasobni i pewnego osłabienia grodzi wodoszczelnych przez otwory wykonane w tym celu, Niemcy używali węgla dla pewnego zwiększenia ochrony burt. Maksymalny zapas paliwa wynosił 3560 t węgla i 600 t ropy.
Podobieństwo typu Bayern i pancernika „Bismarck” Zdania na temat tego, że podstawowe założenia dla projektu pancerników typu Bayern zostały skopiowane w trakcie projektowania pancernika „Bismarck” są podzielone. Jedni uważają, że budowany po 20 latach od swojego poprzednika „Bismarck” przypominał okręty Kaiserliche Marine tylko układem artylerii głównej (4 wieże po 2 działa). Inni twierdzą, że „Bismarck” powstał jako przekształcenie typu Bayern, co jest szczególnie widoczne po porównaniu planów wewnętrznego podziału okrętów (jedyną większą zmianą zastosowaną w nowym projekcie było przeniesienie artylerii pomocniczej z kazamat do osobnych wież).