Ponadto dla językoznawców szczególnie interesujący jest fakt, że o klasie rzeczownikowej decydują nie tylko konotacje oparte na doświadczeniu, ale też wynikające z mitologii i wierzeń. Przykładowo, chociaż rzeczowników oznaczających ptaki można by oczekiwać w klasie I, przynależą one do klasy II, ponieważ ptaki uważane są za duchy zmarłych kobiet.
Opisany wyżej system dotyczy jednak stadium języka, w jakim był on w 1963 roku w czasie prac Roberta Dixona. W latach osiemdziesiątych zaobserwowano gwałtowną zmianę językową. W 1983 roku osoby powyżej 45 roku życia posługiwały się jeszcze tradycyjną odmianą języka dyirbal, podczas gdy wszystkie osoby poniżej 35 roku życia posługiwały się już jego uproszczoną formą ze znacznie zubożonym systemem klas rzeczownikowych.
System języka dyirbal był inspiracją dla tytułu książki George’a Lakoffa Women, fire and dangerous things („Kobiety, ogień i niebezpieczne przedmioty”) – znanej pracy na temat ludzkiego myślenia i systemów kategoryzacji w językach świata.
Język dyirbal wykazuje też tzw. łamany system ergatywności. Zaimki pierwszej i drugiej osoby występują w mianowniku lub bierniku;