Sam Einstein utrzymywał, że podróże w czasie są sprzeczne z zasadami fizyki, ponieważ wymagałyby podróżowania z prędkością większą od prędkości światła. A nawet gdyby podróżnikom w czasie udało się osiągnąć prędkość światła, czas by się dla nich zatrzymał, a oni sami przestaliby się poruszać.
Konsekwencje relatywistyki Pierwsze przewidywania pozwalające na podróże w przyszłość wynikały bezpośrednio z teorii względności. Również na jej podstawie bazują pierwsze hipotezy o cofnięciu się w czasie, w związku z przekroczeniem prędkości światła w próżni oraz w modelu kosmologicznym Gödla z 1949 roku. Sugerował on, że podróże w czasie będą możliwe, o ile nauczymy się zakrzywiać czasoprzestrzeń. Wychodząc z założenia, że materię można zamienić w energię, doszedł do wniosku, że teoretycznie można znaleźć się w dowolnym punkcie przyszłości lub przeszłości, a do takiej podróży wystarczy prędkość 800 mln km/h (74,1% prędkości światła), a relatywizm załatwi resztę. Także przedstawiony w 1988 roku przez Kipa Thorne’a model wehikułu czasu, bazujący na tunelach czasoprzestrzennych, stał się nowym impulsem w badaniach naukowych.