W Valivade mieszkali głównie ludzie starsi, kobiety, dzieci i młodzież. Żyło tam ok. 500 polskich sierot (drugie tyle przygarnął maharadża Dżamnagaru). Dorośli mężczyźni służyli wówczas w Armii Polskiej. Do osiedla trafiali jednak żołnierze w ramach leczenia i rekonwalescencji. Młodzież męska z osiedla o uzyskaniu pełnoletniości była zaciągana do wojska. Mieszkańcy Valivade pracowali w samym osiedlu na różnych stanowiskach jego struktury, a także trudnili się hodowlą, ogrodnictwem, rękodziełem. Każda z kobiet z dziećmi dostawała w obozie dwupokojowy bungalow z kuchnią, łazienką i werandą.
Jedną z wychowawczyń w gimnazjum była Wanda Borzemska. Przy szkołach powstawały drużyny harcerskie. Harcmistrzem był Zdzisław Peszkowski (późniejszy kapelan Rodzin Katyńskich i naczelny kapelan (ZHP pgK)). Opiekę duszpasterską sprawowało trzech księży, m.in. ks. dr Leopold Dallinger, ks. Antoni Jankowski. Opiekę lekarską nadzorował lek. Alfred Tomanek, kierownik Wydziału Służby Zdrowia przy Delegacie Min. Pracy i Opieki Społecznej w Bombaju, którym był Wiktor Styburski.