Z kolei granica Belęcina z Borują przecinała drogi do Belęcina i do Zakrzewka, a następnie wzdłuż strużki oddzielającej pola borujskie od Pawłowego Ostrowa leżącego w Bylęcinie dochodziła do Ossowej Strugi i prawym jej korytem (prawą wodomyczą) dochodziła do Tokarskiej Studni i do narożnika Belęcina, Boruji i Tuchorzy.
W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Belęcin należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Belęcin należał do tuchorskiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowił siedzibę majątku Belęcin, który należał wówczas do Piotra Mielęckiego. Według spisu urzędowego z 1837 roku Belęcin liczył 251 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 25 dymów (domostw).
W latach 1954–1961 wieś była siedzibą gromady Belęcin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
W miejscowości znajduje się zabytkowy pałac z 1870 roku, przebudowany na pocz. XX wieku (obecnie funkcjonuje w nim szkoła podstawowa i przedszkole) oraz park z cennymi okazami drzew.
Zobacz też Stary Belęcin i Nowy Belęcin, obie wsie w powiecie leszczyńskim, w gminie Krzemieniewo.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Belęcin jako „Bylęcino” w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Belęcin (wieś)