W maju 1925 został przeniesiony do 77 pułku piechoty w Lidzie na stanowisko dowódcy II batalionu.
W kwietniu 1928 został przesunięty w 16 pułku piechoty w Tarnowie ze stanowiska dowódcy I batalionu na stanowisko kwatermistrza. W grudniu 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu na stanowisko inspektora wyszkolenia Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. 14 grudnia 1931 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 4 stycznia 1932 rozpoczął studia na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1933, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu oficera dyplomowanego, przydzielony został do dowództwa 21 Dywizji Piechoty Górskiej w Białej na stanowisko szefa sztabu.
Od 1934 był zastępcą, a od 1937 dowódcą 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. Dowodził nim także w czasie kampanii wrześniowej 1939 broniąc Cieszyna. Po zakończeniu działań wojennych dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Oflagu II C Woldenberg.