Gatunek jest wymieniany jako zawleczony w północnej Norwegii, gdzie introdukowany został najprawdopodobniej z paszą dla koni dla jednostek niemieckich podczas II wojny światowej. Poza tym trafił do Szwecji jeszcze przed końcem XIX wieku, jednak i tutaj nie jest określany mianem inwazyjnego. Pojedyncze stanowiska antropogeniczne stwierdzane były także w różnych częściach Wielkiej Brytanii, w południowej Finlandii oraz w Danii.
W Polsce gatunek jest rozpowszechniony w górach (jednak tylko do regla dolnego, powyżej rośnie sporadycznie), na wyżynach oraz na Pojezierzu Zachodnio- i Południowopomorskim. Poza tym na nizinach dość rzadki, zwłaszcza w obrębie Kotliny Sandomierskiej, Niziny Północnomazowieckiej i Północnopodlaskiej.
Morfologia thumb|Kwiatostan thumb|Pokrój rośliny przed kwitnieniem thumb|Liść dolny Pokrój i organy podziemne Roślina zielna z nadziemnymi pędami wyrastającymi corocznie z kątów łuskowatych liści na szczycie zgrubiałego korzenia. Korzeń ten rośnie pionowo, tylko przy samej powierzchni czasem poziomo. Ma często kształt nieregularny. Od zewnątrz jest zielony lub zaczerwieniony, z wiekiem ciemnieje i staje się brązowy. Z jednej szyi korzeniowej rozwinąć się może do kilku pędów nadziemnych o wysokości od 20 do 90 cm, rzadko do 110 cm.