Opisywana jako gatunek niewrażliwy na warunki świetlne, rozwija się i zakwita zarówno w cienistych lasach, jak i w pełnym słońcu. Rośnie na glebach o różnym pochodzeniu i o różnym odczynie. Spotykana jest zarówno na glebach bardzo żyznych, jak i ubogich, choć najczęściej jednak na głębokich i zasobnych. Na glebach bardziej kwaśnych korzeń pierwotny rośnie bardziej poziomo, na obojętnych – pionowo. Unika miejsc bardzo wilgotnych i bardzo suchych. W przypadku trwałego zwiększenia wilgotności lub podtopienia – roślina zamiera po paru tygodniach. Nie ustalono, jaki jest próg wrażliwości gatunku na mróz, w każdym razie rośnie bez problemów na subalpejskich łąkach. W Karpatach i Sudetach zerwa spotykana jest do piętra alpejskiego. W Tatrach osiąga wysokość 2019 m n.p.m., w Bieszczadach 1348 m n.p.m. W Alpach sięga do wysokości 2110 m n.p.m., a w Pirenejach 2400 m n.p.m.
Fitosocjologia W Polsce gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Betulo-Adenostyletea, zespołu (Ass.) Calamagrostietum villosae oraz rzędu (O.) Fagetalia. Dla tego ostatniego rzędu uznawany za gatunek charakterystyczny w Europie Środkowej, poza tym dla związków Polygono-Trisetion, Adenostylion i Trifolion medii.