Spożywanie posiłków staje się rodzajem rytuału. Chorzy kupują żywność tylko w miejscach, które ich zdaniem posiadają bezpieczne produkty. Zaopatrują się w zaufanych gospodarstwach ekologicznych lub sklepach ze zdrową żywnością. Poświęcają wiele czasu i uwagi na przygotowanie posiłku. Unikają restauracji i barów, gdyż nie są w stanie określić dokładnego pochodzenia żywności tam podawanej. Jeżeli muszą pojawić się w tych miejscach, przynoszą ze sobą własny posiłek.
Przez poświęcanie ogromnej ilości czasu planowaniu, zdobywaniu i przygotowywaniu posiłków, ortorektycy zaczynają się izolować społecznie i wycofywać z życia towarzyskiego. Ma na to wpływ brak zrozumienia ze strony bliskich, jak i to, że osoba chora ocenia ich na podstawie swoich wyborów żywieniowych.
Charakterystyczne dla ortoreksji jest także występujące poczucie winy, lęk czy nawet wstręt do samego siebie. Spowodowane jest to przekonaniem, iż nie sprostało się wymogom diety. Odstępstwa od niej oznaczają kary, które osoba chora sama sobie wyznacza. W przypadkach ekstremalnych, osoba dotknięta ortoreksją woli nie przyjmować żywności w ogóle niż spożyć artykuły, których nie postrzega jako zdrowe i bezpieczne.