Po rozsianiu się ecjospor porażone pędy wydają się szorstkie – pokryte są drobnymi rankami, przez które wycieka na zewnątrz żywica. Po pierwszym wystąpieniu ecjów pojawiają się one ponownie w tym samym miejscu co roku lub co kilka lat. W miarę rozwoju choroby, po kilku latach w takich miejscach dochodzi do powstania rakowatych ran. Powierzchnia ran czernieje, jest jakby osmolona z powodu utleniania się żywicy. Przekrój pnia staje się coraz bardziej ekscentryczny, a część korony powyżej miejsca porażenia zamiera. W efekcie poszerzania się raka, część korony znajdująca się powyżej miejsca porażenia zwykle zamiera, co przejawia się jej zbrązowieniem, a następnie ogołoceniem z igieł. Taka wierzchołkowa, obumarła część korony, wystająca z zielonej masy igliwia, bywa nazywana „suchoczubem”. W zależności od położenia porażonej części strzały obumiera większa lub mniejsza część korony, niekiedy – cała korona. Młode drzewa mogą zamierać po kilku latach, na starszych choroba może trwać przez wiele lat. Zdarza się, że drzewostany mogą być silnie porażone, gdzie zamarciu ulegają znaczne części koron lub całe drzewa.