rzeczownik – przymiotnik. Rzeczownik może stać na początku, gdy stanowi temat zdania. Zobacz sekcje „Przykłady zdań” i „Spójniki”, ilustrujące składnię zdania.
Rzeczowniki Rzeczowniki mają formy liczby mnogiej i liczby pojedynczej (ta druga bywa w niektórych przypadkach określana raczej jako singulativum), przy czym formy liczby mnogiej są trudne do przewidzenia: kò:g „kość” > kuagmi „kości”, tuà:r „kurczę” > tò:rò „kurczęta”, aw „głód” > ə̀wə́r „głody”, „okresy głodu”. Rzeczowniki nie mają określonego rodzaju, jednak – podobnie jak w języku angielskim – trzy naturalne rodzaje (męski, żeński i nieosobowy) są rozróżniane przez zaimki.
Istnieją dwa rodzaje dzierżawczości: dzierżawczość nieodłączna (albo bezpośrednia) – wyrażana przez umieszczenie possessora po possessum (i w niektórych przypadkach zmianę tonu albo końcówki possessum), np. piá:r no „noga osoby” (dosł. „noga osoba”); dzierżawczość odłączna – wyrażana przez umieszczenie wyrazu łączącego we właściwej liczbie i rodzaju między possessum a possessorem, np. làgˋm má màr-db „koń kowala” („koń – wyraz łączący – człowiek kuźni”).