Łukasz z Wielkiego Koźmina to również autor pierwszego znanego źródła o pogańskich bogach czczonych na terenie Polski. Wzmianka ta, zawarta w jego Postylli kazań niedzielnych, dedykowana Wojciechowi Jastrzębcowi, odkryta została dopiero w roku 1979 przez Marię Kowalczykównę podczas badań zbiorów Biblioteki Jagiellońskiej. Wymienione w dokumencie bóstwa to kolejno: Łado, Jassa (Jasza), Quia (Kuj lub Kij) oraz Nija. Łukasz powołuje się tu na nadal żywe obrzędy ludowe oraz nieznane obecnie "niektóre kroniki Polaków". Jak wskazuje prof. Leszek Kolankiewicz nieuwzględnienie powyższego źródła zaważyło negatywnie na XX wiecznych badaniach tematu. Analogiczne uwagi wysunął także prof. Krzysztof Bracha uznając źródło za wiarygodne i wartościowe. Postylla Łukasza z Wielkiego Koźmina datowana jest na lata 1405-1412, a więc na dwa pokolenia przed słynną relacją Jana Długosza.
Fragmenty w przekładzie polskim:
Należałoby zwrócić uwagę na tych, którzy dzisiaj mówią rzeczy bezbożne w tańcach lub gdzie indziej na widowiskach, rozważają w sercu rzeczy nieczyste, wykrzykują i wymieniają imiona bożków, i zastanowić się, czy jest możliwe <ich> nawrócenie do Boga Ojca. Na pewno nie.