stopę zagłębiającą się w przedrośle i korzystającą z jego zasobów oraz komórki macierzyste pierwszego liścia i korzenia sporofitu.
Biologia i ekologia Porybliny rosną najczęściej na dnie jezior oligotroficznych, w czystych strumieniach, w zbiornikach krótkotrwałych i źródłach, a nieliczne gatunki lądowe zasiedlają wilgotne siedliska alpejskie i nadmorskie klify. Gatunki występujące w okresowo wysychających siedliskach gubią liście w okresie suchym, pozostałe są zimozielone. Mimo zajmowania siedlisk przynajmniej wilgotnych lub okresowo mokrych przeprowadzają fotosyntezę CAM typową dla kserofitów. Wiąże się to z tym, że główną asymilowaną nieorganiczną formą węgla jest dwutlenek węgla rozpuszczony w wodzie, a nie, jak w przypadku większości roślin wodnych, jony wodorowęglanowe. To z kolei jest przystosowaniem do kwaśnego odczynu wody, w którym właśnie ta forma węgla dominuje. W asymilacji dwutlenku węgla znaczną rolę mają korzenie i cecha ta zachowała się także u gatunków lądowych. W rozprzestrzenianiu ich zarodników istotną rolę prawdopodobnie odgrywają skąposzczety, a poza tym wiatr. Gatunki zanurzone wytwarzają zwykle zarodniki w wyniku aposporii. Wiele gatunków rozwija także bulwki służące rozmnażaniu wegetatywnemu.