jest także jednym z pierwszych i oryginalniejszych dzieł science-fiction w Polsce, reprezentując zgoła zupełnie inną wizję fantastyki niż u Jerzego Żuławskiego czy Stefana Grabińskiego.
Główny trzon filozoficznej wymowy powieści stanowi polemika z utopijnymi wizjami idealnego państwa włoskiego pisarza doby renesansu Tommaso Campanelli oraz krytyka filozofii Friedricha Nietzschego. Podejmuje również wiele zagadnień z zakresu ezoteryki, okultyzmu i buddyzmu. Pojawiają się dyskusje z legendą Hermesa Trismegistosa czy myślą Dantego Alighieri.
Poprzez liczne aluzje literackie Miranda nawiązuje do twórczości Szekspira (Burza), Juliusza Słowackiego (Genezis z Ducha), eposów staroindyjskich (Nal i Damajanti) oraz tradycji polskiej literatury, zwłaszcza romantycznej. Wszystko to sprawia, że powieść jest erudycyjna, wielokulturowa, pełna szerokich kontekstów i odniesień. Przez utwór przewija się również wątek narodowowyzwoleńczy oraz krytyka cywilizacji europejskiej. W centrum utworu stoją jednak zagadnienia egzystencjalne i eschatologiczne.
Zagadnienia polemiki Streszczenie
Akcja powieści obejmuje lata 1915–1919;